อาทิตย์ที่แล้ว เพิ่งจะได้ฤกษ์อ่านเรื่องบาดาล ของคุณทมยันตี (อ่านว่า ทะ-มะ-ยัน-ตี)

เป็นรักที่แปลก และสวยๆปนเศร้าๆ ไปอีกแบบ แต่สิ่งที่ชอบไปใช้ความรักที่ซาบซึ้งเหมือนอย่างที่เคยอ่าน "เลือดขัตติยา" หรืออะไรเทือกนั้น แต่เป็น'ความรู้สึกดี สงบ'

ฉันชอบคำสอนของคุณยายในเรื่อง เป็นครั้งแรกที่คนนับถือพุทธแต่ไม่ค่อยจะใส่ใจวิธีพุทธนัก หันมาสนใจเรื่องนี้

อ่านแล้วรู้สึกเย็นขึ้น สบายใจขึ้น ปล่อยเรื่องเครียดๆที่ไม่จำเป็นเลยซักนิดไปได้บ้าง (ขอใช้คำว่า'บ้าง' เพราะเดี๋ยวนี้ก็ยังเผลอให้อารมณ์มาคุม แทนสติอยู่บ่อยๆ)

และ เป็นครั้งแรกที่ฉัีน คนที่สวดมนตร์บ้างไม่สวดบ้างตามระดับความง่วง หันมาลองสวดด้วยกาย วาจา และใจ (หรือที่คุณยายบอกว่า "นอบน้อมด้วยวิญญาณ") พอลองสวดไปช้าๆ แล้วกล่าวคำแปลตาม ก็รู้สึกว่าเราพอจะนิ่งขึ้นกะใครๆเขาบ้าง

เดี๋ยวนี้เลยกลายเป็นว่า...พอไม่มีสมาธิที ก็จะพยายามไปสวดมนตร์บทยาวๆ ช้าๆที วิธีนี้ดีกว่าตอนที่ท่องเป็นไฟแลบ เพื่อรีบนอนขึ้นเยอะเลย 

edit @ 26 Mar 2015 22:54:48 by mzither(look chin pla)

Comment

Comment:

Tweet

ใจนิ่งขึ้น มีสติมากขึ้น

ค่อยเป็นค่อยไป..


big smile

#2 By A Beautiful Lie on 2010-10-18 01:10

อนุโมทนาด้วยนะคะ

ขอให้ใช้ชีวิตอย่างเบิกบานทุกวันด้วยสติ และสมาธินะbig smile

#1 By mindfulness on 2010-08-30 06:42